ลูกสั้น : ตีเหล็กสั้นให้แม่นเหมือนจับวาง
หากหัวไม้ 1 สวิงลงหาลูกในมุมชัน ลอฟ 10 องศาที่หน้าเหล็กจะคว่ำลงเหลือ 6 หรือ 7 องศาทำให้ตีลูกไม่ขึ้น หรือถ้าหัวไม้ 1 สวิงลงในมุมที่ชันมาก (OUT-TO-IN) จนลอดใต้ลูก ลูกที่ตีจะลอยโด่งมากเลี้ยวออกขวาได้ระยะสั้นจู๋
ตรงกันข้ามกับการตีเหล็กสั้น (9, PW, GAP W, SW, LOB W) ซึ่งเป็นเหล็กที่ก้านไม้สั้นที่สุด หัวเหล็กจำเป็นต้องสวิงลงหาลูกในมุมชันเพื่อการตีให้ถูกเต็มๆลูก
นักกอล์ฟจำนวนมากยืนจดเหล็กสั้นแบบเดียวกับการตีเหล็กกลาง หรือเหล็กยาวโดยยืนด้วยเท้าที่กว้าง
เส้นที่ลากผ่านปลายเท้าทั้งสองข้างขนานกับเส้นเป้าหมาย และทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าทั้งสองข้างเท่าๆ กัน (รูป 1, 2) เป็นผลให้หัวเหล็กสวิงดันจากด้านในมากเกินความจำเป็น (OUT-TO-IN) ด้วยมุมที่เสยขึ้นหาลูก ตีลูกดันออกขวา ตีท้อป หรือ ตีหลังลูก
 |  |
รูป 1 | รูป 2 |
เคล็ดลับของการสวิงหัวเหล็กลงหาลูกในมุมชันลงกระทบเต็มๆ ลูก ส่งลูกเข้าหาเป้าหมายได้อย่างแม่นยำสม่ำเสมอขึ้นอยู่กับการยืนจดลูกอย่างถูกต้องเป็นสำคัญโดย
1. ยืนด้วยเท้าที่แคบลงโดยให้ด้านนอกเส้นเท้าทั้งสองข้างอยู่ด้านในหัวไหล่
2. ตำแหน่งของลูกกอล์ฟอยู่ตรงกับจุดกึ่งกลางระหว่างส้นเท้าทั้งสองข้าง
3. ทิ้งน้ำหนัก 55 เปอร์เซนต์ลงบนเท้าซ้าย (รูป 3) และเนื่องจากวงของเหล็กสั้นเป็นวงที่ขึ้นไม้สั้นกว่าการตีไม้อื่นๆ ทำให้แขนสวิงลงหาลูกกอล์ฟเร็วกว่าปกติจนสะโพกซ้ายเปิดไม่ทันเวลา
และขวางทางการสวิงของแขนจนเป็นเหตุให้ตีลูกผิดพลาดนานับประการ ดังนั้นจึงขอให้ 4.ยืนเปิดให้เส้นที่ลากผ่านปลายเท้าทั้งสองข้างชี้ไปทางซ้ายมากกว่าปกติ (รูป 4)
 |  |
รูป 3 | รูป 4 |
แต่ข้อควรระวังคือต้องรักษาแนวของไหล่ให้ขนานกับเส้นเป้าหมายไม่เปิดไปตามแนวของเท้าเพื่อป้องกันไม่ให้สวิงไม้คร่อมจากด้านนอกเข้าด้านในเส้นเป้าหมาย (OUT-TO-IN) จนทำให้ตีลูกออกนอกทิศทาง เพื่อการยืนเปิดได้อย่างถูกต้อง
ขอให้เริ่มด้วยการยืนให้เส้นที่ลากผ่านปลายเท้าขนานกับเส้น (รูป 5) แล้วเปิดปลายเท้าซ้ายออก 45 องศาโดยไม่ให้ไหล่ขยับตาม (รูป 6)
การยืนเปิดแบบนี้จะทำให้สะโพกซ้ายเปิดเล็กน้อย เป็นการเตรียมเปิดสะโพกรอไว้เพื่อให้สะโพกเปิดออกได้ทันเวลา และหลีกทางให้แขนทั้งสองข้างสวิงเหยียดผ่านลูกได้อย่างอิสระ
 |  |
รูป 5 | รูป 6 |
| < ย้อนกลับ | ถัดไป > |
|---|
